บทนำ
เอเมอร์ตันและธุรกิจมากมายในซีกโลกตะวันตก มาเฟียหนุ่มผู้ดุดันและโหดร้ายอย่าง
เขาต้องอยู่อย่างทุกข์ทรมานกับความแค้นที่น้องชายต้องมาตายอย่างไร้ค่าเพียงเพราะ
กลุ่มมาเฟียบ้าเลือดกลุ่มหนึ่ง และเขาก็ไม่ปล่อยให้ความแค้นมีอายุการใช้งานได้นาน
เมื่อแผนการอันชาญฉลาดของชายหนุ่มสามารถทำให้ศัตรูสิ้นเนื้อประดาตัว
บวกกับของแถมเป็นผู้หญิงต่ำ ๆ ที่ได้มาเพื่อค้ำประกันหนี้สินที่เขามีหน้าที่ตักตวงความ
สุขจนเบื่อแล้วก็เขี่ยทิ้งเท่านั้นเอง ใช่! สำหรับ ขวัญชีวา ซีร์ยานอฟ แล้ว หล่อนมีค่าแค่
นี้นั่นแหละ มีค่าแค่นั้นจริง ๆ
บท 1
สายลมในฤดูหนาวโบกสะบัดเข้าใส่ร่างอรชรที่กำลังก้าวออกมาจากเรือนจำกลางในกรุงมอสโกอย่างไร้ความปรานี เส้นผมสีดำขลับที่เจ้าของปล่อยสยายเอาไว้เต็มแผ่นหลังพลิ้วไหวตามแรงของพระพายที่โหมเข้าใส่จนยุ่งเหยิง น้ำตาแห่งความอาดูรไหลทะลักออกมาเต็มใบหน้านวล เสียงสะอื้นแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากกลีบปากอิ่มเต็มสีกุหลาบตลอดเวลา
ขวัญชีวา ซีร์ยานอฟยกมือเรียวขาวสะอาดขึ้นป้ายน้ำตาทิ้งเมื่อเดินมาหยุดหน้ารถลีมูซีนสีดำสนิทเงาวับตรงหน้า ความสูญเสียทำให้น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด แม้ว่าจะพยายามสะกดกลั้นเอาไว้มากแค่ไหน แต่สุดท้ายหล่อนก็พ่ายแพ้ยับเยินกับความเสียใจที่มันถล่มอัดเข้าใส่อยู่ดี
อังเดรติดคุกถูกตัดสินโทษด้วยการจองจำอยู่ในคุกหลายสิบปี! แม้มันจะเป็นแค่การตัดสินของศาลชั้นต้น แต่มันก็ทำให้หัวอกของคนเป็นลูกอย่างหล่อนเจ็บร้าวได้อยู่ดี ภาพของบิดาในชุดนักโทษที่มีโซ่ตรวนล่ามขาเอาไว้ทำให้หล่อนสงสารท่านเหลือเกิน หล่อนพยายามติดต่อขอประกันตัวให้กับท่านแต่ก็ไม่ได้รับความร่วมมือจากใครเลย แม้แต่วินซ์ เอเมอร์ตัน
“ขึ้นรถได้แล้ว ผมไม่ได้มีเวลาว่างทั้งวันเพื่อคุณหรอกนะ” เสียงกระด้างของวินซ์ เอเมอร์ตันช่วยดึงหญิงสาวออกมาจากภวังค์ร้ายได้สำเร็จ
ขวัญชีวากะพริบตาถี่ๆ เพื่อหยุดหยาดน้ำตาเอาไว้เพียงแค่นั้น ก่อนจะลดตามองผ่านกระจกรถที่ถูกลดลงจนเหลือครึ่งบานเข้าไปสบตาสีน้ำเงินอมดำของผู้ชายที่หล่อลากไส้ตรงหน้า แล้วก็ได้เห็นว่าใบหน้าสี่เหลี่ยมที่สมบูรณ์แบบทุกอย่างของเขาไร้ความรู้สึกจนน่าตกใจแค่ไหน
แน่ล่ะ ตอนนี้หล่อนคือสมบัติของเขาแล้วนี่ ในเมื่ออังเดรไม่สามารถนำเพชรสีทองมาไถ่ตัวหล่อนออกไปได้ ผู้ชายเลือดเย็นคนนี้ก็มีสิทธิ์ที่จะยึดสิ่งค้ำประกันเอาไว้เป็นสมบัติส่วนตัวโดยที่หล่อนไม่มีสิทธิ์จะร้องอุทธรณ์เลยแม้แต่น้อย
ความอดสูแล่นเข้าสู่หัวใจราวกับหอกแหลม และมันก็ทำให้หล่อนแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือดกับสายตาเหยียดหยามที่คนตรงหน้าจงใจขว้างเข้าใส่ สาวน้อยกัดปากแน่นจนเจ็บระบมไปทั่วทั้งปากแต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะโต้ตอบผู้ชายใจร้าย ปากร้ายออกไป
“ฉันไม่ได้ขอร้องให้คุณมาด้วยสักหน่อย คุณต่างหากที่บังคับให้ฉันนั่งรถมากับคุณ บอกตรงๆ มันไม่ใช่ความต้องการของฉันเลยแม้แต่น้อย”
กัดเขาเล็กๆ หวังว่าจะชนะ แต่ตรงกันข้าม เพราะคำพูดที่เขาตอกหน้ากลับมานั้นยิ่งทำให้หล่อนจมดิ่งลงสู่ทะเลหายนะอย่างไม่เหลือทางช่วยตัวเองได้ซะอย่างงั้น
“ผู้หญิงค้ำประกันอย่างคุณมีสิทธิ์ต่อปากต่อคำกับผมตั้งแต่เมื่อไรกัน”
วินซ์แค่นยิ้ม มองสตรีที่ก้าวขึ้นมานั่งเคียงข้างด้วยสายตาไม่บอกความรู้สึก
“จำเอาไว้นะ ว่าผมน่ะไม่ใช่ผู้ชายใจดี และในเวลาที่ถูกขัดใจ ผมจะร้ายยิ่งกว่ามัจจุราชเสียอีก ฉะนั้นถ้าไม่อยากถูกทำโทษละก็ จงหุบปากสวยๆ ของคุณซะ เอามันไปใช้ประโยชน์อย่างอื่นจะดีกว่า”
แก้มสาวร้อนผ่าวราวกับถูกลวกด้วยไฟกัลป์ คำพูดของผู้ชายที่หล่อเลิศที่สุดในปฐพีกำลังทำให้หล่อนควบคุมตัวเองไม่ได้ หล่อนเกลียดเขา เกลียดวินซ์ เอเมอร์ตัน เกลียดผู้ชายคนนี้ที่สุดในโลก หญิงสาวตะโกนกึกก้องอยู่ภายในอก จ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่นึกเกรงกลัว
“แต่ฉันไม่จำเป็นต้องกลัวคุณ ฉันเกลียดผู้ชายวางอำนาจแบบคุณ ไม่อยากเข้าใกล้ คนอย่างคุณมันก็ดีแค่หล่อ ดีแค่รวย แต่คิดหรือว่าไอ้ข้อดีพวกนี้มันจะทำให้ฉันระทวยเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ ได้ ฝันไปเถอะ!” สาวน้อยเชิดหน้าสูง พยายามอย่างที่สุดที่จะไม่ให้คู่สนทนาจับได้ว่าตัวเองกำลังสั่นระริกทั้งกายและหัวใจ
หนุ่มหล่อแสยะยิ้ม คว้าหมับที่ต้นแขนกลมกลึงของสาวน้อย ทำเอาขวัญชีวาสะดุ้งเฮือก จ้องมองเขาด้วยความไม่พอใจพร้อมๆ กับพยายามสะบัดตัวให้หลุดจากนิ้วแกร่งที่แข็งแรงยิ่งกว่าปลอกเหล็กของวินซ์ให้ได้ แต่จนแล้วจนรอดก็ทำไม่สำเร็จ แถมยิ่งดิ้นก็ยิ่งรับรู้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือใหญ่มากขึ้นเท่านั้น และมันก็มีผลอย่างรุนแรงต่อกายสาวจนน่าตกใจ
‘ทำไมถึงรู้สึกอึดอัดแบบนี้นะ แถมหน้าอกหน้าใจของตัวเองก็รู้สึกว่ามันจะขยายใหญ่โตขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ มันไม่น่าเป็นไปได้ นี่หล่อนกำลังต่อสู้กับอะไรกันนะ’
คิดถึงตรงนี้ก็หยุดดิ้น ช้อนสายตาขึ้นจ้องคนตัวโตที่มองมาพอดีด้วยความพิศวง แล้วก็เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนเมื่อสายตาของคนสองคนได้ประสานกัน ปฏิกิริยาเคมีบางอย่างพุ่งเข้าใส่กันอย่างบ้าคลั่ง พานให้หัวใจสาวเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก
‘สรุปก็คือ วินซ์ เอเมอร์ตันเป็นผู้ชายที่น่าหลงใหลเหลือเกิน’
ขวัญชีวาแทบจะอาเจียนออกมากับความคิดของตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหล่อนก็เป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่คลั่งไคล้ในตัวของผู้ชายที่หาความนุ่มนวลไม่ได้เลยอย่างวินซ์ เอเมอร์ตันไปแล้ว
‘ใช่ ผู้ชายนี้หล่อ รวย เพอร์เฟ็กต์ทุกอย่าง แล้วไงล่ะ?’ สาวน้อยหยันตัวเองอยู่ภายในอก เกลียดตัวเองนักที่ไม่สามารถใจแข็งกับผู้ชายหล่อลากไส้คนนี้ได้ หล่อนก็เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ นั่นแหละที่ตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น แต่หล่อนจะต้องต่างจากคนอื่นๆ นั่นก็คือ หล่อนจะไม่มีวันยินยอมให้คนตัวโตรู้หรอกว่าตัวเองนั้นมีอิทธิพลต่อสมองและจิตวิญญาณของหล่อนเช่นไร และการที่จะปิดบังความในใจเอาไว้อย่างมิดชิดได้นั้น หล่อนจะต้องโต้ตอบเขาทุกวิถีทาง จะต้องไม่ยอมโอนอ่อนเด็ดขาด
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะเป็นฝ่ายหลบตาก่อน และเค้นเสียงเย็นชาโต้ตอบออกไป
“ปล่อยฉัน!”
บทล่าสุด
#201 บทที่ 201 ตอนอวสาน
อัปเดตล่าสุด: 12/19/2025#200 บทที่ 200 ตอนที่ 200
อัปเดตล่าสุด: 12/19/2025#199 บทที่ 199 ตอนที่ 199
อัปเดตล่าสุด: 12/19/2025#198 บทที่ 198 ตอนที่ 198
อัปเดตล่าสุด: 12/19/2025#197 บทที่ 197 ตอนที่ 197
อัปเดตล่าสุด: 12/19/2025#196 บทที่ 196 ตอนที่ 196
อัปเดตล่าสุด: 12/19/2025#195 บทที่ 195 ตอนที่ 195
อัปเดตล่าสุด: 12/19/2025#194 บทที่ 194 ตอนที่ 194
อัปเดตล่าสุด: 12/19/2025#193 บทที่ 193 ตอนที่ 193
อัปเดตล่าสุด: 12/19/2025#192 บทที่ 192 ตอนที่ 192
อัปเดตล่าสุด: 12/19/2025
คุณอาจชอบ 😍
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ขย้ำรักเลขา NC-20
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













